A Dangerous Method (2011) - Μια επικίνδυνη μέθοδος

(η κριτική είναι του Νεκτάριου Σακκά για το cinemanews.gr)

Η σχέση του Sigmund Freud (Viggo Mortensen), πατέρα της ψυχανάλυσης, και του Carl Jung (Michael Fassbender), ενός από τους σημαντικότερους μαθητές του, σκιαγραφείται μέσα από τη σχέση του δεύτερου με μία ασθενή του. Ο λόγος για την Ρωσίδα Sabina Spielrein (Keira Knightley), η παρουσία της οποίας έμελε - συμφωνά με την ταινία πάντα - να επηρεάσει τόσο τις θεωρίες των δύο ανδρών, όσο και το χώρο της παιδοψυχολογίας.

Η νέα ταινία του David Cronenberg («A History Of Violence», «Existenz») με τίτλο «A Dangerous Method», βασίζεται στο θεατρικό του Christopher Hampton, "The Talking Cure". Το οποίο βασίζεται στο βιβλίο του John Kerr, "A Most A Dangerous Method". Το οποίο με τη σειρά του βασίζεται στη για καιρό άγνωστη αλληλογραφία της Spielrein με τους Jung και Freud...

Μέσα από τόσα διαφορετικά μέσα και φίλτρα υποκειμενικότητας, μοιάζει παρακινδυνευμένο να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με την ιστορική ακρίβεια των ισχυρισμών του φιλμ του Cronenberg. Η ταινία άλλωστε πριμοδοτεί φανερά την σημασία της επίδρασης του Jung στο χώρο της ψυχολογίας, εν αντιθέσει με τον Freud τον οποίο παρουσιάζει λίγο ως πολύ ως μία αυταρχική, πατριαρχική μορφή. Επί της ουσίας, το "Μία Επικίνδυνη Μέθοδος" εστιάζει στην πολυεπίπεδη, αρχικά θεραπευτική σχέση του Jung με την ασθενή του, Spielrein, η οποία δεν άργησε να εξελιχθεί σε ένα φλογερό εξωσυζυγικό ειδύλλιο. Ο ρόλος του Freud στην υπόθεση έρχεται εμβόλιμα, με σκοπό να αναδείξει τις θεωρητικές ζυμώσεις στο χώρο της διαμορφούμενης ακόμα ψυχαναλυτικής θεωρίας, η οποία μεταξύ άλλων οδήγησε στη ρήξη μεταξύ Freud και Jung το 1914.

Ακόμα και από το poster της ταινίας, ενισχύεται η σημασία της παρουσίας της Spielrein αναφορικά με τη σχέση των δύο ανδρών. Μόνο που ο Cronenberg, μέσα από το σενάριο του Hampton, ενδιαφέρεται περισσότερο για το ειδύλλιο, πασπαλίζοντας ευκαιριακά το στόρι με τη βαρύτητα των ιστορικών φυσιογνωμιών που απεικονίζει. Είναι ενδεικτικό πως οι φετιχιστικές ερωτικές σκηνές ανάμεσα στον Fassbender και την Knightley έμοιαζαν σαν ένα ιδιότυπο remake του «Secretary» του Shainberg, του οποίου οι fiction χαρακτήρες είχαν αντικατασταθεί εδώ με πραγματικά πρόσωπα. Εξαιρώντας όμως την ιστορικότητα των προσώπων, το «A Dangerous Method» δεν πείθει ότι είναι κάτι περισσότερο από μία τυπικά κινηματογραφήσιμη, παθιασμένη ιστορία αγάπης, ενταγμένη σε μία εποχή όπου απεικονίζεται εξαιρετικά.

Το μοναδικό στοιχείο που θα μπορούσε να διαφοροποιήσει το φιλμ είναι ο παράγοντας Freud, όπου όμως τόσο ως χαρακτήρας όσο και ως ιστορικό πρόσωπο περιορίζεται και διαστρεβλώνεται συστηματικά. Ενδεικτικό άλλωστε είναι το γεγονός ότι ο Jung κατηγορεί τον Freud ότι η θεωρία του εμμένει υπερβολικά στην επίδραση της σεξουαλικότητας. Τη στιγμή βέβαια που ο Jung είναι αυτός που ενδίδει στις ερωτικές ενορμήσεις του, καταστρατηγώντας έναν βασικό κανόνα δεοντολογίας που ορίζει τη σχέση αναλυτή και αναλυόμενου...

Αφήνοντας ανεξερεύνητο τον ωκεανό δυνατοτήτων που θα έδινε μία περισσότερο (ψυχ)αναλυτική σκιαγράφηση των χαρακτήρων, η ταινία του Cronenberg βασίζεται αναγκαστικά στους πρωταγωνιστές της. Ο σταθερά ανερχόμενος Fassbender είναι αυτός που κερδίζει τις εντυπώσεις, εκμεταλλευόμενος τον πιο πλούσιο χαρακτήρα του σεναρίου. Από εκεί και πέρα όμως οι υπόλοιποι ηθοποιοί παραμένουν αφανείς. Ο Mortensen επενδύει σε μία εσωτερικότητα που του γυρνάει μπούμερανγκ, καθώς εξελίσσεται σε υποτονικότητα. Η Knightley των πολλών δυνατοτήτων και της ξεχωριστής ομορφιάς, μοιάζει αγκυλωμένη σε μία υποκριτική μανιέρα που θα μπορούσε να περιγραφεί ως "ερμηνεία-εποχής-κατά-Knightley". Μετά από τόσες ταινίες εποχής όπου έχει πρωταγωνιστήσει, αρχίζει να φαίνεται δύσκολο ακόμα και σε μένα που της έχω δεδηλωμένη αδυναμία να διακρίνω αισθητές ερμηνευτικές διαφοροποιήσεις στο παίξιμό της. Τέλος, η παρουσία του Vincent Cassel δεν επιφυλάσσει καμία έκπληξη: υποδύεται διεκπεραιωτικά τον αχαλιναγώγητο άνθρωπο που λειτουργεί έξω και πέρα από τα κοινωνικώς αποδεκτά όρια.

Εκείνο που αφήνει τελικά το «A Dangerous Method» είναι μία αντιφατική αίσθηση. Μία ταινία που εξιστορεί την αλληλεπίδραση δύο κορυφαίων προσωπικοτήτων της ψυχαναλυτικής σκέψης, δηλαδή δύο ανθρώπων που αναζήτησαν με πάθος - παρά τις διαφορές τους - το μυστήριο του ανθρώπινου ψυχισμού, καταπιάνεται τόσο επιδερμικά και περιγραφικά μαζί τους. Το οξύμωρο βέβαια είναι ότι ο κινηματογράφος, όπως και όλες οι τέχνες, έχουν επηρεαστεί τόσο πολυεπίπεδα από την ψυχαναλυτική σκέψη, που σε κάνει να απορείς με τη γύμνια της συγκεκριμένης ταινίας ως προς αυτή την επιρροή.

Το απαγορευμένο spot της Μπιενάλε (σκηνοθεσία Γιώργος Ζώης)

Η ΕΡΤ αποφάσισε να λογοκρίνει το τηλεοπτικό σποτ που γύρισε ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης Γιώργος Ζώης. 

Η Μπιενάλε Αθηνών με τη σειρά της αντέδρασε λέγοντας ότι «οι εικόνες του Γιώργου Ζώη, βγαλμένες από την καθημερινή εικονογραφία, δεν είναι προκλητικές και σίγουρα δεν "θίγουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια", την ελευθερία ή ακόμα και τη δημόσια τάξη περισσότερο από τα αναρίθμητα ρεπορτάζ, τα δελτία ειδήσεων και την πλειονότητα των τηλεοπτικών εκπομπών που προβάλλονται καθημερινά από όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς».

Προκλητικό ή όχι, η απόφαση δική σας. 

Δωμάτιο στη Ρώμη (HABITACION EN ROMA / ROOM IN ROME)

ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ: 13-10-2011

Ένα βράδυ στη Ρώμη όπου η άνοιξη δίνει τη σκυτάλη στο καλοκαίρι, δύο γυναίκες, άγνωστες μέχρι πριν λίγες ώρες, οδηγούνται στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Για τις επόμενες ώρες θα αφεθούν στο ερωτικό τους πάθος κάνοντας έρωτα ξανά και ξανά. Ενδιάμεσα, θα προσπαθήσουν δειλά-δειλά να γνωριστούν. Μέχρι το ερχόμενο πρωί, τίποτα πια δε θα είναι το ίδιο...

Ο Julio Medem έχει και στο παρελθόν καταπιαστεί με το πολυσχιδές ζήτημα του έρωτα και του πόθου. Το έκανε στο «Sex And Lucia» δέκα χρόνια πριν, το έκανε και παλαιότερα με τους "Εραστές Του Αρκτικού Κύκλου", πάντοτε με διάθεση έντονα ποιητική αλλά παράλληλα ερεθιστική. Γνωστός για την "αποκαλυπτική" του κινηματογράφηση σε ερωτικές σκηνές, σε σημείο μάλιστα που συχνά να φλερτάρει με το πορνό, ο Ισπανός δημιουργός παραδίδει εδώ πιθανότατα την πιο αδύναμη δουλειά του.

Με το «Room In Rome», αυτό που μοιάζει να κάνει ο Medem είναι κινηματογραφεί επιδερμικά τη φαντασίωσή του. Ο έρωτας ανάμεσα σε δύο γυναίκες, όπου και οι πέτρες ξέρουν πόσο ψηλά βρίσκεται στη λίστα των ανδρικών φαντασιώσεων, μεταφέρεται στο σελιλόιντ με διάφορες art προφάσεις φυτεμένες σε ένα πλήρως ανεδαφικό σενάριο. 

Η Ισπανίδα Alba (Elena Anaya) και η Ρωσίδα Natasha (Natasha Yarovenko), δύο πανέμορφες και αναντίρρητα σέξι παρουσίες, επιδίδονται - πέραν από τη γνωριμία της σάρκας - σε ένα ανελέητο κρυφτούλι χαρακτήρων.

Ο Medem τις βάζει να στήνουν και να ακυρώνουν επανειλημμένα ένα μυστήριο γύρω από την ταυτότητά τους: ποιες πραγματικά είναι, ποιο είναι το όνομά τους, ποια η ζωή τους πριν τις φέρει ο δρόμος τους σε ετούτο το δωμάτιο. Εντωμεταξύ, η δραματουργία μέσα σε αυτό το ήδη ανάλαφρο ερωτικό δράμα δωματίου έχει γίνει λάστιχο ανάμεσα στα ψεματάκια των δύο ηρωίδων, πολύ πριν ο ολοένα και πιο φουντωμένος πόθος τους βρεθεί να συνδέεται από πρόχειρα έως γραφικά με αναγεννησιακές ως επί το πλείστον παραστάσεις που κοσμούν το δωμάτιο και απεικονίζουν από την Αρχαία Αγορά των Αθηνών και την Ασπασία, μέχρι καρδινάλιους και - φυσικά - το φτερωτό Έρωτα με το τόξο του.

Τα κάδρα του «Room In Rome» αποδεικνύονται αρκετά πιο ενδιαφέροντα από τις διάφορες συνδέσεις με την τέχνη και την Ιστορία. Οι φωτισμοί αλλά και γενικότερα οι συνθέσεις του διευθυντή φωτογραφίας, Alex Catalan, αποδίδουν περιγραφικά την καυτή ατμόσφαιρα του δωματίου, όμως ακόμα και αυτό το ερεθιστικό στοιχείο της ταινίας εξατμίζεται γρήγορα χωρίς ουσιαστικό σενάριο. Επίσης, δύσκολα κάποιος θα μπορέσει να δώσει πειστική απάντηση στο γιατί επιλέγεται τελικώς η Ρώμη ως τόπος συνάντησης αυτών των δύο γυναικών και πώς ο Medem αξιοποιεί τελικά αυτή την επιλογή, πέραν από έναν νεφελώδη συνειρμό ανάμεσα στα διάφορα ιστορικά, καλλιτεχνικά και ερωτικά αρχέτυπα που εμφανίζονται στο φιλμ. Κι αν το ομολογουμένως πιασάρικο τραγουδάκι "loving strangers" της Lourdes Hernandez Gonzalez που παίζει ασταμάτητα όπως οδεύουμε προς το φινάλε, καρφώνεται στο μυαλό και μετά το πέρας της προβολής, το ίδιο το «Room In Rome» αδυνατεί να καταφέρει κάτι ανάλογο.

Κατά συνέπεια, η νέα ταινία του Medem εξελίσσεται σε μία επιφανειακή καλλιγραφία πάνω στον πόθο, με το φακό να μην ξεφεύγει ποτέ από την ηδονοβλεπτική λογική του δημιουργού. Όμως, η αποτυχία του αυτή μας κάνει να αναρωτιόμαστε δύο πράγματα: αφενός, πόσο διαφορετικό θα ήταν το «Room In Rome» αν είχε γυριστεί από γυναίκα και αφετέρου, πώς ακριβώς βοήθησε η Katherine Fugate ως σύμβουλος διαλόγων στο σενάριο. (cinemanews.gr)

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ) - 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Αν κάποιος προσπαθήσει να ανιχνεύσει ένα κοινό στοιχείο στις φετινές ταινίες του βαλκανικού προγράμματος, τότε θα κατέληγε στην έννοια της απελευθέρωσης. Ήρωες που πασχίζουν να λύσουν τα δεσμά τους – προσωπικά, κοινωνικά, πολιτικά – καλούν το θεατή σε ένα ταξίδι με προορισμό τον ίδιο του τον εαυτό. Σκηνοθέτες που έχουν ήδη διαγράψει σημαντική πορεία στο διεθνές στερέωμα, όπως οι ρουμάνοι Αντριάν Σιταρού και Καταλίν Μιτουλέσκου, ο βούλγαρος Κάμεν Καλέβ και ο αμερικανόςΤζόσουα Μάρστον (ο οποίος φέτος υπογράφει την αμερικανοαλβανική παραγωγή TheForgiveness of Blood), δίνουν φέτος το παρών στο πρόγραμμα πλάι σε πρωτοεμφανιζόμενους δημιουργούς που ξεχωρίζουν για τη διορατικότητα και την εκφραστική τους δύναμη.

Από την Αγορά του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ξεκίνησαν την πορεία τους οι ταινίες Loverboy, Punk’s not Dead, The Enemy και Adalbert’s Dream που προβάλλονται φέτος στο τμήμα. Το Loverboy (παραγωγή 2010, βραβείο Balkan Fund 2006), φέρει την υπογραφή του Καταλίν Μιτουλέσκου, που κέρδισε κοινό και κριτικούς με το σκηνοθετικό ντεμπούτο του The Way I Spent the End of the World. Στο Loverboy, συνεργάζεται ξανά με τους πρωταγωνιστές του πολυβραβευμένου If I Want to Whistle, I Whistle (στο οποίο υπογράφει το σενάριο) για να αφηγηθεί την ιστορία ενός νεαρού που αποπλανεί κορίτσια ωθώντας τα στην πορνεία. Γοητευτικά πρόσωπα, η σκληρή ιστορία του trafficking κι ένας καταδικασμένος έρωτας συνθέτουν την ταινία που συμμετείχε στο Un Certain Regard του Φεστιβάλ Κανών 2010.

Η μαύρη κωμωδία Punk’s not Dead (FYROM, Σερβία, 2010) του Βλαντιμίρ Μπλαζέφσκι, με θέμα την επανένωση ενός πανκ συγκροτήματος από τη FYROM που δίνει συναυλίες σε αλβανικό έδαφος, θίγει το ζήτημα της έξαρσης του εθνικισμού, δίχως ωστόσο να χάνει τον άξονά της που είναι η ψυχή της πανκ μουσικής. Μαύρη κωμωδία, ωστόσο σε άλλο μήκος κύματος είναι και το Adalbert’s Dream (2010, Works in Progress) του ρουμάνου Γκαμπριέλ Ακίμ. Βασισμένη σε αληθινή ιστορία, η ταινία εξιστορεί τα γεγονότα που συνέβησαν σε ένα εργοστάσιο στη κομμουνιστική Ρουμανία της δεκαετίας του ’80.

Δυνατές ερμηνείες και ευφυής διάλογος κρατά καθηλωμένο τον θεατή στο μεταφυσικό θρίλερ του Ντέγιαν Ζέσεβιτς The Enemy (Σερβία, Βοσνία, Κροατία, Ουγγαρία, 2010), όπου θέτει ερωτήματα για το ‘ποιος είναι ο εχθρός’, με ήρωες μια ομάδα ναρκοσυλλεκτών που αλληλοσπαράζονται, μέρες μετά τη λήξη του βαλκανικού πολέμου.

Μια παράξενη ταινία απελευθέρωσης και υπέρβασης υπογράφει φέτος ο Κάμεν Καλέβ με το The Island (2011). 

Η Λετίσια Κάστα και ο Θορ Λίντχαρτ, υποδύονται το ζευγάρι αστών που απ’ το Παρίσι, θα βρεθούν για διακοπές σ’ ένα απομονωμένο νησί στη Μαύρη Θάλασσα. Θαμμένα μυστικά, η φύση σε ρόλο πρωταγωνιστή, ο Big Brother σε ρόλο - έκπληξη και η ανάγκη του ήρωα να σπάσει τα αστικά του δεσμά δημιουργούν ένα ατμοσφαιρικό κράμα. Τον εαυτό τους υπερβαίνουν και οι ήρωες της – επίσης βουλγαρικής – ταινίας Avé του Κονσταντίν Μπογιάνοφ. Μελαγχολικό, με υποδόριο χιούμορ, ορμή εφηβική και ενήλικους προβληματισμούς, το φιλμ ακολουθεί την έφηβη Άβε και τον νεαρό Καμέν σε ένα road trip με προορισμό τους βαθύτερους φόβους τους. Με οτοστόπ θα ταξιδέψουν, θα ερωτευθούν, θα αλλάξουν ταυτότητες και εν τέλει, ζωές.

Best Intentions (2011), είναι ο τίτλος της νέας ταινίας του Αντριάν Σιτάρου, στην οποία μέσα από μπουρλέσκ καταστάσεις, με φόντο το δωμάτιο ενός νοσοκομείου, ακολουθεί την εσωτερική διαδρομή του 35χρονου νευρωτικού ήρωά του, ο οποίος παρά τις καλές του προθέσεις, αφήνει τα λάθη του να τον προσδιορίσουν.

Ο Αμερικανός Τζόσουα Μάρστον (Maria Full of Grace) υπογράφει την αμερικανοαλβανική παραγωγή The Forgiveness of Blood (2011). Η βεντέτα δυο οικογενειών, που ξεκινά από μια απλή διαμάχη και καταλήγει σε αιματοκύλισμα, αναγκάζει δυο παιδιά να εγκαταλείψουν βίαια την αθωότητά τους. Η βιαιότητα, αυτή τη φορά μέσα απ’ την αληθινή ιστορία της εφημερίδας Ozgur Gundem (Free Agenda), με φόντο την πολιτική κατάσταση στην Τουρκία τη δεκαετία του ’90, κυριαρχεί και στο φιλμ Press (2010) του πρωτοεμφανιζόμενου δημιουργού Σεντάτ Γιλμάζ. Θέμα σκληρό, με επίκεντρο την ελευθερία του Τύπου, το κουρδικό ζήτημα και την καταπάτηση ανθρώπινων δικαιωμάτων, ωστόσο ιδωμένο μέσα από ένα πρίσμα ανθρώπινο που ισορροπεί ανάμεσα στη μεγάλη Ιστορία και σ’ αυτή, την καθημερινή των ηρώων της, δημοσιογράφων της Free Agenda.

Διεθνή πρεμιέρα θα πραγματοποιήσουν στη Θεσσαλονίκη, οι τρεις μικρού μήκους ταινίες, Superman, Spiderman or Batman (η καταφυγή ενός παιδιού στους ήρωές του για την αντιμετώπιση της σκληρής πραγματικότητας) του Τιούντορ Γκιουργκίου, Try notto Blink (μια ματιά πάνω στις φαινομενικά ασήμαντες στιγμές που μας αλλάζουν τη ζωή) του Ραντού Ντράγκομιρ και Like a Dog in a Vineyard (η τραγική ειρωνεία συναντά 3 φίλους σε φόντο τον πόλεμο στο Κόσοβο) των Ντρίτον Χαζρεντίνι και Ιλ Σιτάκου, οι οποίες μαζί με το Bora Bora (η ύπαιθρος της Ρουμανίας, μέσα από μια κωμικοτραγική ιστορία) του Μπόγκνταν Μιρίκα, ολοκληρώνουν τις φετινές Ματιές στα Βαλκάνια.

www.kulturosupa.gr

Νύχτες Πρεμιέρας - Αργεντίνικος θρίαμβος και κοινωνική ευαισθησί

Με τις βραβεύσεις ολοκληρώθηκε την Κυριακή το 17ο φεστιβάλ κινηματογράφου

«Λεφτά μπορεί να μην υπάρχουν, υπάρχει όμως πολιτισμός». Η φράση του καλλιτεχνικού διευθυντή του φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας conn-x κ. Ορέστη Ανδρεαδάκη, ανήκει σε αυτές που χαράχθηκαν στην μνήμη το βράδυ της Κυριακής 25 Σεπτεμβρίου κατά την διάρκεια της τελετής λήξης της 17ης διοργάνωσης.


Γιατί το κλείσιμο του φεστιβάλ έγινε μια μέρα μετά την λήξη του φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν της Ισπανίας όπου μια ελληνική ταινία, ο «Αδικος κόσμος» του Φίλιππου Τσίτου διακρίθηκε εις διπλούν για την σκηνοθεσία του και την ερμηνεία του Αντώνη Καφετζόπουλου.
Εχοντας ενθουσιάσει το κοινό ,η ταινία «Μεσοτοιχίες» του αργεντίνου Γουστάβο Ταρέτο «Μεσοτοιχίες» απέσπασε την Χρυσή Αθηνά στο διαγωνιστικό τμήμα, ενώ το ντοκιμαντέρ «Michel Petruccianni» του βρετανού Μάικλ Ράντφορντ _σκηνοθέτη του «Ταχυδρόμου»_ απέσπασε την Χρυσή Αθηνά στο τμήμα Μουσική και Φιλμ. Ο «Michel Petruccianni» αναφέρεται στον σπουδαίο μουσικό της τζαζ Μισέλ Πετρουτσιάνι που πέθανε σε ηλικία 36 ετών

Το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας απέσπσε ο Γουίλιαμ Γιούμπανκ για την «Αγάπη» και το βραβείο σεναρίου ο Σάιμον Αρθουρ για τις «Ασημένιες γλώσσες».

Μια ημέρα πριν ,το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου είχαν δοθεί τα βραβεία των πρωτοεμφανιζόμενων ελλήνων που ήταν :καλύτερος σκηνοθέτης ο Σύλλας Τζουμέρκας για την «Χώρα προέλευσης», καλύτερος ηθοποιός ο Χάρης Μάρκου για το «Wasted youth» και καλύτερη ηθοποιός η Εφη Λογγίνου για τα «45 τετραγωνικά».

Σε γενικές γραμμές οι διοργανωτές των Νυχτών Πρεμιέρας είναι ικανοποιημένοι. Οι αίθουσες ήταν ασφυκτικά γεμάτες ενώ σύμφωνα με τα ως σήμερα στοιχεία η κίνηση ήταν πάνω κάτω η ίδια με πέρσι. Επίσης ,εφέτος, το πρόγραμμα που αφορούσε την δωρεάν προσέλευση των ανέργων στέφθηκε με τεράστια επιτυχία.

πηγή: tovima.gr

Τα βραβεία του 34ου Φεστιβάλ Δράμας!

Στην κατηγορία των Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους, το πρώτο βραβείο Μυθοπλασίας, δόθηκε στην ταινία «Πίστομα», του Γιώργου Φουρτούνη και το δεύτερο βραβείο στην ταινία «Ο μπαμπάς μου, ο Λένιν και ο Φρέντυ», της Ρηνιώς Δραγασάκη. Το βραβείο «Έλληνες του Κόσμου – Σωκράτης Δημητριάδης» απονεμήθηκε στην ταινία «Make-up», του Χρήστου Μασσαλά και το βραβείο «Τώνια Μαρκετάκη» για την καλύτερη ταινία κοινωνικού προβληματισμού στην ταινία «Γεια σου Ανέστη», του Δημήτρη Κανελλόπουλου. Το ειδικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη «Ντίνος Κατσουρίδης» κέρδισε ο Αριστοτέλης Μαραγκός για την ταινία «If you have no place to cry».

Στο 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, ο Terry Gilliam (Italy) απέσπασε το ειδικό βραβείο της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου για την ταινία του «The Wholly Family» (Άγια Οικογένεια), στην οποία εξερευνά την σύγκρουση γονέων και παιδιών, και αντιστρόφως, με χιούμορ και κατανόηση. Το βραβείο καλύτερης ταινίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης απέσπασε η ταινία Oxygen του Adina Pintilie (Romania), ενώ το βραβείο καλύτερης ταινίας κινούμενου σχεδίου ο Jurgis Krasons (Latvia) για το «To swallow a toad». Στο 5ο Φεστιβάλ Ψηφιακών Ταινιών, το πρώτο βραβείο καλύτερης ψηφιακής ταινίας δόθηκε στην ταινία Gran Partita του Αλέξανδρου Σκούρα και το δεύτερο βραβείο στην ταινία Under stress του Πάρι Πατσουρίδη.